Historia i tradycje

Historia Szkoły

Budynek Szkoły Pod­sta­wowej nr 20 im. Zbig­niewa Oleśnick­iego przy Rynku Kleparskim nr 18 wybu­dowano w 1903 r. Pro­jek­tował go ten sam architekt, którego dziełem jest teatr im. J. Słowack­iego, Jan Zaw­iejski. Była to szkoła wydzi­ałowa żeńska o dziewię­ciu klasach. Poziom nauki w szkole był zawsze wysoki. Z języków obcych uczono wów­czas fran­cuskiego. We wrześniu 1932 roku przyłąc­zono do naszej Szkoły nr 28im. Zyg­munta Krasińskiego wraz z nauczy­cielami. W owych cza­sach szkoła była bardzo bogata, wyposażona w pomoce naukowe do wszys­t­kich przed­miotów. Komitet Rodzi­ciel­ski dbał o potrzeby szkoły : urządzał zabawy dziecięce, loterie fan­towe, zaś dochód przez­naczał na zaopa­trze­nie naj­bied­niejszych dzieci w odzież i obuwie. Orga­ni­zowano także własne kolonie waka­cyjne ‚które spraw­iały młodzieży wiele radości. Ufun­dowano również aparat radiowy, mikro­fon, maszyny do szy­cia, oraz inne pomoce służące do nauki prac ręcznych. Wśród tych darów wyróż­niał się sztan­dar szkolny ofi­arowany w 1933 roku na trzy­dzi­estą rocznicę szkoły.

Uczen­nice wyższych klas wykony­wały piękne, artysty­czne ozdoby choinkowe, które zostały wysłane do Polonii amerykańskiej w Michi­gan. Ale na tym nie kończyła się ich dzi­ałal­ność. Wysyłały one kom­plet lalek w stro­jach ludowych-regionalnych do Anglii. Uczen­nice klas: V, VI, VII, VIII uczyły się gotowa­nia ‚kalku­lacji ‚sporządza­nia mary­nat oraz innych zajęć, które miały się przy­dać w przyszłości.

Następ­nie przyszły straszne lata oku­pacji niemieck­iej. Nauka w tym pamięt­nym 1939 roku rozpoczęła się w dniu 28 IX po usta­niu dzi­ałań wojen­nych. W naszym budynku mieś­ciła się wów­czas dyrekcja kole­jowa krakowska i katow­icka. Po pię­ciu dni­ach budynek szkoły zajęto. Przepadło całe mie­nie. Rozpoczęła się tułaczka po innych szkołach. Zabro­niono uczyć his­torii, geografii i korzys­tać z czy­tanek pol­s­kich. 9 XII na rozkaz władz szkol­nych należało usunąć ze szkoły Żydówki.

W cza­sie oku­pacji żywo na tere­nie szkoły była rozwinięta akcja chary­taty­wna. Z powodu częstych prze­siedleń, poziom i frek­wencja w szkole znacznie się obniżyły. Od 1 I 1944 władze niemieckie wprowadz­iły nowy pro­gram. Warunki naucza­nia były bardzo ciężkie, lekcje skró­cono do 35 minut. Ciągłe alarmy lot­nicze uniemożli­wiały sprawne prowadze­nie szkoły. Nad­szedł rok 1945. W sty­czniu, po usta­niu dzi­ałań wojen­nych grono nauczy­ciel­skie objęło dawny budynek szkoły. Rozpoczęto sprzą­tanie i oczyszczanie terenu. Wszys­tkie poniemieckie sprzęty zostały wymienione. Rozpoczę­cie nauki było wzrusza­jącą uroczys­toś­cią. Nabożeństwo szk­lone odbyło się w koś­ciele św. Flo­ri­ana. Po raz pier­wszy, po sześ­ciu lat­ach oku­pacji dzieci szły z ura­towanym sztan­darem szkol­nym, którego nie znały i po raz pier­wszy od sześ­ciu lat zabrzmi­ała potężnie pieśń uważana właś­ci­wie za hymn nar­o­dowy „Boże coś Pol­skę”. Szkoła oży­wiła się .Swą dzi­ałal­ność wznowił Komitet Rodzi­ciel­ski. Prężnie dzi­ałało kółko teatralne pod opieką p. Marii Łukowskiej. Wys­taw­iło ono w Starym Teatrze bajkę „Jagienka i Smok”.

Po wojnie szkoła utraciła imię Zbig­niewa Oleśnick­iego i została nazwana „Szkołą Towarzystwa Przy­jaciół Dzieci „/TPD/.Przez szereg lat nie miała patrona. Aż wresz­cie nadano naszej szkole imię Man­i­festu Lip­cowego. Nadanie nowego imienia wyma­gało ufun­dowa­nia sztan­daru. Dnia 21 maja 1977 roku o godz. 10 w budynku Teatru im. J. Słowack­iego nastąpiło uroczyste wręcze­nie szkole sztan­daru. Sztan­dar ufun­dowany przez Rejonową Dyrekcję Kolei Państ­wowych, został złożony na ręce ówczes­nego dyrek­tora szkoły mgr Elż­bi­ety Góral­czyk. Następ­nie odbyło się ślubowanie na sztan­dar, po czym nastąpiła artysty­czna część uroczys­tości; mon­taże słowno-muzyczne i wys­tęp chóru szkol­nego. Na naszej uroczys­tości obecne były również del­e­gacje z Kopalni Węgla Kami­en­nego „Man­i­fest Lip­cowy” w Jastrzębiu-Zdroju i statku Floty Hand­lowej „Man­i­fest Lip­cowy”, które przekazały szkole sym­bol­iczne upominki. Po uroczys­tej akademii młodzież prze­masze­rowała ze sztan­darem pod pom­nik Grun­waldzki, gdzie z rąk dzi­ałaczy ZBOWID Dz. Śród­mieś­cie otrzy­mała urnę z ziemią z pól Grunwaldu.

W czer­wcu 1990 roku w naszej szkole odbył się plebis­cyt, który miał zade­cy­dować o wyborze imienia szkoły. Więk­szoś­cią głosów zade­cy­dowano powrót do dawnej nazwy-Szkoły Pod­sta­wowej nr 20 im. Zbig­niewa Oleśnick­iego. Dnia 15 marca 1991 roku w sali teatral­nej Domu Kole­jarza przy ul. Św. Fil­ipa odbyła się uroczys­tość powrotu do dawnego imienia i poświęce­nia sztan­daru. Druga część uroczys­tości odbyła się w koś­ciele św. Flo­ri­ana przy ul. Warsza­wskiej. Tam odbyła się msza święta, którą odprawił ks. pro­boszcz Jan Czyrek.

W 1999 roku MEN wprowadził nową reformę Oświaty doty­czącą szkol­nictwa pod­sta­wowego, w wyniku której uległa zmi­anie siatka szkół. Nasza szkoła została przek­sz­tał­cona w Gim­nazjum nr 4. Od wrześ­nia 1999 roku funkcjonuje jako Zespół Szkół Ogól­nok­sz­tałcą­cych nr 24, w skład którego wchodzi: Szkoła Pod­sta­wowa i Gim­nazjum. Do szkoły pod­sta­wowej nie jest prowad­zony nabór młodzieży.

W marcu 2002 roku przeprowad­zono ref­er­en­dum, które miało zade­cy­dować o wyborze patrona gim­nazjum. W wyniku głosowa­nia patronem gim­nazjum został ks. Jan Twardowski.

Od wrześ­nia 2004 roku gim­nazjum funkcjonuje jako samodzielna szkoła.

Od września 2017 w wyniku reformy Oświaty szkoła funkcjonuje jako XLI Liceum Ogólnokształcące z oddziałami gimnazjalnymi

Patron naszej szkoły – ks. Jan Twardowski

Jan Twar­dowski (ur. 1 czer­wca 1915 r. w Warsza­wie, zm. 18 sty­cz­nia 2006 r. w Warsza­wie) – ksiądz katolicki, prałat hon­orowy Jego Świą­to­bli­wości, poeta, przed­staw­iciel współczes­nej liryki religi­jnej. Uczęszczał do Gim­nazjum im. Tadeusza Cza­ck­iego w Warsza­wie, maturę zdał w roku 1935. W 1937 r. ukazał się pier­wszy tomik jego wier­szy pt. Powrót Ander­sena naw­iązu­jący do poe­t­yki Ska­man­dra. W tym samym roku rozpoczął stu­dia polonisty­czne na Uni­w­er­syte­cie Warsza­wskim, które ukończył dopiero po wojnie w 1947 r. W cza­sie II wojny świa­towej, pod­czas której zag­inął cały jego wcześniejszy dorobek poe­t­y­cki, był żołnierzem Armii Kra­jowej, uczest­niczył w pow­sta­niu warsza­wskim. Wskutek przeżyć z wojen­nych, w tym zniszczenia jego domu rodzin­nego, w 1943 r. postanowił zostać księdzem. W trak­cie wojny w marcu 1945 r. zaczął naukę w tajnym Sem­i­nar­ium Duchownym w Warsza­wie. Naukę w sem­i­nar­ium kon­tyn­uował z prz­er­wami do 1948 r., kiedy to 4 lipca przyjął święce­nia kapłańskie. W tym też roku uzyskał tytuł mag­is­tra filologii pol­skiej za pracę „Godz­ina myśli” Juliusza Słowack­iego. Zaraz po stu­di­ach w sem­i­nar­ium przy­był do parafii w Żbikowie k. Pruszkowa, gdzie był wikarym przez trzy lata. Zaj­mował się nauczaniem religii w szkole spec­jal­nej. Od 1960 r. aż do emery­tury był rek­torem koś­cioła sióstr Wiz­ytek w Warsza­wie, gdzie głosił kaza­nia dla dzieci, którym później zad­edykował m. in. zbiory: Zeszyt w kratkę oraz Patyki i patyczki.

Wcześniej, bo już pod koniec 1945 r., powró­cił do pub­likowa­nia wier­szy. Jego twór­c­zość trafiła wów­czas m.in. na łamy Tygod­nika Powszech­nego. Wielką pop­u­larność przyniósł mu wydany w 1970 r. tom Znaki ufności. W 1980 roku uhonorowano Twar­dowskiego nagrodą PEN Clubu im. Roberta Gravesa za całok­sz­tałt twór­c­zości, w 1996 roku Orderem Uśmiechu, w 2000 roku nagrodą IKAR oraz Dziecięcą Nagrodą SERCA a rok później TOTUS, która zwana jest również „katolickim Noblem”. W 1999 r. Katolicki Uni­w­er­sytet Lubel­ski przyz­nał mu tytuł dok­tora hon­oris causa.

Zmarł wiec­zorem 18 sty­cz­nia 2006 r. w Warsza­wie. Pochowany w kryp­cie dla zasłużonych Świą­tyni Opa­trzności Bożej, zgod­nie z życze­niem pry­masa Pol­ski kar­dy­nała Józefa Glempa, a wbrew ostat­niej woli księdza Twar­dowskiego, który chciał być pochowany na warsza­ws­kich Powązkach.

www.wikipedia.pl

Co łączy biskupa Zbigniewa Oleśnickiego, księdza Jana Twardowskiego i…Manifest Lipcowy?

Są miejsca w Krakowie, które zna każdy mieszkaniec naszego pięknego miasta. Odwiedzają je chętnie także przybysze z różnych części Polski oraz cudzoziemcy. Jednym z nich jest położony w centrum Starego Miasta plac handlowy zwany popularnie Starym Kleparzem. Nie każdy wie, że to tutaj od ponad stu lat wznosi się budynek szkoły otwartej w 1903 roku jako Międzywydziałowa Szkoła Żeńska. Powstała jeszcze podczas zaborów, przeżyła radość odzyskania niepodległości, koszmar okresu okupacji hitlerowskiej oraz skomplikowane powojenne czasy. Przez wiele lat funkcjonowała jako Szkoła Podstawowa nr 20, a w 1999r. stała się Gimnazjum nr 4. Zmieniali się patronowie – biskup Zbigniew Oleśnicki, Manifest Lipcowy, ksiądz Jan Twardowski. A szkoła – trwała ! Jej zabytkową już dzisiaj bramę przekroczyły dziesiątki (setki) tysięcy uczniów, a orzeł w koronie zawsze spoglądał na nich dumnie z góry.
Jesteśmy nadal !

Uchwałą Nr LXVIII/1678/17 RADY MIASTA KRAKOWA z dnia 29 marca 2017 r. o reformie oświaty Gimnazjum nr 4 zostało przekształcone w XLI Liceum Ogólnokształcące. Rozpoczyna się nowy etap historii naszej szkoły. W wrześniu 2017 roku otwieramy podwoje dla absolwentów gimnazjów.

Wierzymy, że nasi licealiści z radością i dumą będą kontynuować tradycje ponadstuletniej szkoły. Znajdą tu przyjazną atmosferę, zdobędą solidną wiedzę, spędzą sympatycznie licealne lata. Mamy nadzieję, że „przygoda” z XLI LO będzie niezapomnianym etapem w ich życiu.

Zapraszamy !!!

Skip to content